اخراج تبعه های افغانی! رحمتان کجاست؟

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388ساعت 13:17 توسط mahan |

وای بر شما ایرانیان یه نگاهی به خودتان بیندازید واقعاَ تاسف برانگیزید!

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388ساعت 13:8 توسط mahan |

وای بر شما!

 

 

به تازگی اداره کل اتباع خارجی وزارت کشور ایران ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی را در آزمون سراسری دانشگاه‌های دولتی ممنوع کرده است.

این درحالی است که در سال گذشته اتباع افغان و عراق با دارا بودن شرایطی می‌توانستند در کنکور سراسری شرکت کنند. گفته می‌شود هدف وزارت کشور ایران از ممنوع کردن ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی در آزمون سراسری دانشگاه‌های دولتی، ادامه طرحی است که این وزارتخانه برای بازگرداندن اتباع خارجی به کشورشان دنبال می‌کند.

این سیاست ستیز با پناهندگان برای نخستین بار نیست که پس از روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد پی گرفته می‏شود. پیش از این و در سال 1386 هزاران پناهنده افغانی از ایران اخراج شدند . همچنین در سال 1386 دولت تلاش کرد تا از تحصیل کودکان افغانی و حتا مدارس خودگردان افغانی جلوگیری کند.

برخورداری از حق تحصیل یکی از حقوق ابتدایی بشر است که در منشور جهانی حقوق بشر به صراحت بر آن تأکید شده است. بند 1 ماده 26 اعلامیه جهانی حقوق بشر تأکید می‌کند که "دست‌یابی به آموزش عالی باید با تساوی کامل برای همه امکان‌پذیر باشد تا هر کس بتواند بنابه استعداد خود از آن بهره‌مند شود."

طبق قانون پناهندگی، افراد پناهنده به محض پذیرفته شدن درخواست پناهنده‌گی‌شان، شهروند جامعه محسوب شده و از کلیه حقوق شهروندی برخوردار خواهند بود، به همین دلیل ممانعت از تحصیل پناهندگان افغانی و عراقی مقیم ایران نقض آشکار حقوق بشر و حقوق شهروندی محسوب می‌شود.

کمیته گزارشگران حقوق بشر ضمن محکوم کردن سیاست ستیز با پناهندگان در ایران، خواهان توجه نهادهای بین‌المللی به شرایط پناهندگان افغانی و عراقی در ایران است و هشدار می‌دهدکه این سیاست غیرانسانی باید هرچه زودتر متوقف شود.

کمیته گزارشگران حقوق بشر

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388ساعت 13:0 توسط mahan |

محدودیت تازه تحصیلی برای اتباع خارجی مبارک باشد!!!

سازمان سنجش ایران اعلام کرده است که تحصیل اتباع خارجی افغان و عراقی در دوره کارشناسی ارشد (ماستری) در 22 ولایت این کشور ممنوع است و در هشت ولایت دیگر نیز باید فیس بپردازند. سازمان سنجش آموزش که مسوول برگزاری آزمون سراسری دانشگاه های دولتی ایران است، درماه قوس سال گذشته، ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی را در آزمون سراسری دانشگاه های دولتی ممنوع کرده بود. حسین توکلی، معاون سازمان سنجش آموزش به خبرگزاری دانشجویان ایران گفته است: "بر اساس ضوابط در صورتی که (اتباع خارجی) مجاز به انتخاب رشته باشند فقط می توانند رشته هایی را در ولسوالی های خاص انتخاب کنند." به گفته ی آقای توکلی، این افراد در صورت قبولی نیز باید فیس تحصیلی خود را بپردازند. بنابر ضوابطی که وزارت داخله تهیه کرده، اتباع افغان و عراقی نمی توانند در دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی ولایت های آذربایجان غربی، اصفهان، ایلام، بوشهر، تهران، خراسان جنوبی، خراسان رضوی، خراسان شمالی، خوزستان، زنجان، سمنان، سیستان و بلوچستان، فارس، قزوین، قم، کردستان، کرمان، کرمانشاه، گلستان، مرکزی، هرمزگان و یزد شرکت کنند. در شش ماه اخیر محدودیت های تحصیلی برای اتباع افغان ساکن در ایران تشدید شده است. در ماه قوس سال گذشته خورشیدی وزارت داخله ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی را در آزمون سراسری پذیرش دانشجو ممنوع کرد. پیش از آن، اتباع افغان و عراق با دارا بودن شرایطی می توانستند در کانکور سراسری پذیرش دانشجو شرکت کنند اما در سال تحصیلی جاری شرکت اتباع خارجی در کانکور ممنوع شد. بر اساس این تصمیم، افغان ها و عراقی هایی که به صورت مجاز و قانونی در ایران اقامت دارند نیز نمی توانند در کانکور پذیرش دانشجو در دانشگاه های دولتی ایران شرکت کنند. گفته می شود هدف وزارت داخله ایران از ممنوع کردن ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی در آزمون سراسری دانشگاه های دولتی، ادامه ی طرحی است که این وزارتخانه برای بازگرداندن اتباع خارجی دنبال می کند.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388ساعت 12:58 توسط mahan |

محدودیت های جدید برای اتباع افغانی شرم آور است!

سازمان سنجش ایران اعلام کرده است که تحصیل اتباع خارجی افغان و عراقی در دوره کارشناسی ارشد در 22 استان این کشور ممنوع است و در هشت استان دیگر نیز باید شهریه بپردازند.

سازمان سنجش آموزش که مسئول برگزاری آزمون سراسری دانشگاه های دولتی ایران است، آذر ماه سال گذشته، ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی را در آزمون سراسری دانشگاههای دولتی ممنوع کرده بود.

حسین توکلی معاون سازمان سنجش آموزش به خبرگزاری دانشجویان ایران گفته است: "بر اساس ضوابط در صورتی که (اتباع خارجی) مجاز به انتخاب رشته باشند فقط می توانند رشته هایی را در شهرستان های خاص انتخاب کنند."

به گفته آقای توکلی، این افراد در صورت قبولی نیز باید شهریه تحصیلی خود را بپردازند.

بنابر ضوابطی که وزارت کشور تهیه کرده، اتباع افغان و عراقی نمی توانند در دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی استان های آذربایجان غربی، اصفهان، ایلام، بوشهر، تهران، خراسان جنوبی، خراسان رضوی، خراسان شمالی، خوزستان، زنجان، سمنان، سیستان و بلوچستان، فارس، قزوین، قم، کردستان، کرمان، کرمانشاه، گلستان، مرکزی، هرمزگان و یزد شرکت کنند.

در شش ماه اخیر محدودیت های تحصیلی برای اتباع افغان ساکن در ایران تشدید شده است. آذر ماه سال گذشته خورشیدی وزارت کشور ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی را در آزمون سراسری پذیرش دانشجو ممنوع کرد.

پیش از آن، اتباع افغان و عراق با دارا بودن شرایطی می توانستند در کنکور سراسری پذیرش دانشجو شرکت کنند اما در سال تحصیلی جاری شرکت اتباع خارجی در کنکور ممنوع شد.

بر اساس این تصمیم، افغان ها و عراقی هایی که به صورت مجاز و قانونی در ایران اقامت دارند نیز نمی توانند در کنکور پذیرش دانشجو در دانشگاه های دولتی ایران شرکت کنند.

گفته می شود هدف وزارت کشور ایران از ممنوع کردن ثبت نام و شرکت اتباع افغان و عراقی در آزمون سراسری دانشگاه های دولتی، ادامه طرحی است که این وزارتخانه برای بازگرداندن اتباع خارجی دنبال می کند.

محدودیت های تحصیل

در سالهای اخیر محدودیت هایی در باره تحصیل اتباع خارجی و فرزندان آنها در مدارس وضع شده بود و اتباع خارجی از جمله افغان ها و عراقی ها نمی توانستند در مدارس تحصیل کنند.

البته دولت ایران در مواردی نیز شرایطی را برای ادامه تحصیل فرزندان اتباع افغانی در نظر گرفته بود که بر اساس آن خانواده های افغان با پرداخت مبالغی مجاز به استفاده امکانات مدارس ایران بودند.

گزارش ها نشان می دهد که این محدودیت مشکلاتی را برای خانواده های مهاجران افغان فراهم کرده است و اغلب افغان های مقیم ایران قادر به تامین مبالغ تعیین شده نیستند.

اتباع خارجی مقیم ایران در سال گذشته در صورتی که مدرک اقامتی یا شناسایی معتبر داشتند می توانستند در کنکور سراسری دانشگاه های دولتی شرکت کنند.

دفترچه پناهندگی صادر شده از سوی نیروی انتظامی (پلیس مهاجرت و اتباع خارجی)، گذرنامه دارای اقامت با اعتبار شش ماه، کارت هویت ویژه اتباع خارجی و برگه تردد خروجی از جمله شرایطی بود که پیش از این، اتباع خارجی می توانستند با داشتن آنها در کنکور شرکت کنند.

البته همواره پذیرش دانشجو خارجی در رشته هایی که تعهداتی نظیر استخدام را برای ایران به همراه داشت، ممنوع بود اما محدودیتی برای شرکت اتباع خارجی در کنکور دانشگاه های دولتی وجود نداشت.

آخرین گزارش وزارت کشور ایران نشان می دهد نزدیک به سه میلیون مهاجر خارجی در ایران حضور دارند که دو میلیون نفر آنها غیرقانونی هستند و از میان آنها نزدیک یک هزار و ۲۳۶ دانشجوی خارجی در ایران تحصیل می کنند.

در طول سالهای اخیر ایران محدودیت هایی را بر اقامت، کار و تحصیل مهاجران افغان وضع کرده تا در چارچوب آنچه طرح بازگشت "داوطلبانه" خوانده شده، آنها را مجبور به بازگشت به کشورشان کند.

اما گزارش ها نشان می دهد که این برنامه ها موفقیت آمیز نبوده است و تعداد زیادی از کسانی که طبق برنامه دولت به افغانستان فرستاده شده بودند، دوباره بازگشته اند.

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 2:4 توسط mahan |

بازم پول زور در جای دیگر از ایران!

***********************************************************

در هفته گذشته توفیق حاصل شد، تا من هم مانند  دیگر هم وطنانم  ، 

با پرداخت  عوارض ...

به دنبال دریافت  کارت  های شناسای امایش ۴ به محل  دریافت ان، یعنی اردوگاه گل تبه کویر مراجعه کنم .

انچه که من در این روز دیدم تقدیم شما  خوانند گان فهیم  میکنم  .

قبل از هر اقدام برای دریافت کار ت های شناسای امایش ۴ همه مهاجرین  باید مراحلی را طی کنند ، که از جمله ان  پرداخت مبلغ پول به بانک خاص است،  ان هم شعبه مرکزی ان نه جای دیگر ! البته این یک کار معمول اداری است ، ونیازی به گفتن ونوشتن ندارد اما انچه مرا وادار کرد که این قسمت را بنویسم  (سخنان کارمند محترم بانک بود . کامند خسته بانک زمانیکه نگاهی  به صف طولانی  که منتظر پرداخت پول بود انداخت ، وبعد رو به مهاجرین نموده گفت : خوب امروز شانس اوردید که  برادران ایرانی در این شعبه زیاد مراجعه نکرده اند !  والا من مجبور بودم اول کار انها را  راه بیندازم وبعد به کار های شما رسیدگی کنم ! ) در این زمان  مهاجرین که ساعت ها در صف استاده بودند  به ترتیب  دونفری  در گوش همدیگر حرف های را زمزمه میکردند ، طوری هم حرف میزدند که  جز خود همان دو نفر کسی دیگر  متوجه نشود انها چه میگویند !  بنده حقیر هم  چون نوبتم برای پرداخت پول رسیده بود  وتمام حواسم به  کار مند محترم بانک بود ، به همین خاطر از شنیدن زمزمه های انها  محروم شدم ! به نظر شما انها در گوش همدیگر چه زمزمه میکردند ؟!!!

زمانیکه به اردوگاه رسیدم ، اولین جای که  توجه مرا جلب کرد محل تصادف ان پیر مرد هم وطن بود ! به دور واطراف که نگاهی انداختم  چشمم به  ستون های یک پل عابر پیاده ،  وخود پل که در کنار اتوبان تهرات - ورامین  قرار داشت افتاد ، کنجکاو شدم  رفتم تا از نزدیک ببینم  ...

چشم شما روز بد نبیند ! از ظاهر ان ستون وپل پیدا بود که  مدت ها است که در همانجا رها شده است !  وحا لا حا لاها هم همانجا خواهد ماند  !

به راستی چرا ؟ !!!   منتظر چه هستیم ؟ !  زمانیکه اسکلت این پل مدت ها است که در کنار جاده رها شده است  چرا نباید کار کذاشته شود ؟!  ایا باید چند نفر دیگر  فوت کنند ویا صدمه ببینند ؟! چند تا دست وپا بشکند  واز دماغی خون بیاید وخانواده بی سر پرست و دغدار بشوند تا ما متوجه بشویم خطری در جای هست !!! 

امید وارم شهردار محترم که  جدیدا برای اداره شهر قرچک می اید ، یک نگاهی  هم به ان اسکلت   پل کنار جاده تهران ورامین انداخته ودستور نصب انرا صادر کند، تا دعای خیر پیر زنان وپیر مردان مهاجر که  هر روز جمعه اول وقت برای ادای فریضه نماز جمعه در مصلی مسجد جامع قرچک جمع میشوند پشت سر خود داشته باشد .

*****************************************************

زمانیکه به سمت درب ورودی اردوگا قدم میگذاری ، دیواری بتنی  را میبینی که ادم را به وحشت می اندازد ! شبیه به دیوار زندان است تا یک مکان اداری .! اما مهاجرین بدون  اعتنا به این دیوار  سعی دارد از نفر دیگر زود تر خود را به داخل اردوگاه رسانده ونام خود را در صف انتظار بنویسد  ! بنده حقیر در ساعت ۶و۳۰ دقیقه صبح خودم را به اردوگاه رساندم ودر صف انتظار  ونفر ۸۰ بودم ، تازه متوجه شدم چقدر تنبل تشریف دارم ! در داخل اردوگاه  چیزی توجه ادم را جلب میکند  محیط غیر بهداشتی وپر از اشغال میباشد !!!

درین چند سال  بحمد الله  مهاجرین در قسمت  که مربوط به نوبت بندی (صف)میشود پیش رفت های  حاصل شده است ، که ایجادصف  ونوشتن نوبت واداره ان به عهده خود مهاجرین است . (( یادم میاید چند سال قبل  که در اردوگاه عسکر اباد  در زمان دریافت کار تها ی  شناسای  به طور مرتب اقای "اقای " که رئس انجا بود یک کابل بزرگ ویا یک چوپ دستی در دست  این طرف ان طرف میرفت  تا کسی  اگر خطای کرد بی نصیب نماند !) خدارا شکر اکنون  از ان کابل وچوب خبری نیست ، وخود هم وطنان  کار های خود را به خوبی انجام میدهد ونوبت را رعایت میکند . یک کار که خیلی مرا خوش حال کرد این بود که  یک نفر در اول صف  به طور مرتب ومنظم  پر وندهای هم وطنان را کنترل میکند تا کم وکسری نباشد ، اگر چنانچه  کم کسری باشد  به ان شخص تذکر میدهد تا او ان مدارک اماده نموده  ودوباره مراجعه کند . حسن این کار اینست که  به مقدار خیلی زیاد  از توهین ها وبد اخلاقی های کامندان انجا  کاسته میشود  و روند کار هم سریع انجام میشود. (نا گفته نماند همه این کار ها که من در ان روز دیدم  به طور خود جوش توسط مهاجرین انجام میشد ).

اما درخواست من به عنوان یک مهاجر از رئیس اردوگاه گل تپه کویر  اینست که : سرور بزرگ وار  جناب رئیس ، شما در انجا مشغول کار هستی  خداوند به شما توفیق دهد  نظم کار ها نسبت به سالهای کذشته  نسبتا بهتر شده است ، اما یک مورد باعث نگرانی تمام مها جرین که در انجا مراجعه میکنند میباشد، وانهم  نبود بهداشت محیط است . در قسمت های که مهاجرین  در نوبت منتظر میمانند حتی یک سطل اشغال هم موجود نیست ! بدون شک مدیریت انجا به عهده شما سرور بزرگ وار است. اگر افتخاری باشد هم مال شماست ، اگر خدای نکرده سر افکندگی هم باشد باز مال شماست  .

یاحق

=============================================

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:59 توسط mahan |

دختران هزاره !

دختر هزاره با لباس نظامی

دختر هزاره با لباس سنتی

دختر زیبای هزاره ورژن کابلی

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:55 توسط mahan |

همه بدانند که دختران بهسودی مثل ایشون هم هستند!

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:52 توسط mahan |

کارهایی که ایرانی ها ادعا می کنند که می توانند انجام بدهند خودتان قضاوت کنید!

منبع : مجله خانواده سبز - اين سفري است که براي همه ما اتفاق خواهد افتاد به قول قديمي ها دير يا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد . بهشت زهرا تهران روزانه حدود 130 نفر انسان را در آغوش خود جاي مي دهد سوار شدن بر بنز الگانس 50 ميليون توماني ،قرار گرفتن در صف براي شسته شدن در غسال خانه ،جدا شدن جسدهاي زنان از مردان ، وجود قبرهاي ويلايي براي مشتريان ثروتمند و تجارت خريد و فروش قبر از جمله نکات جالب بهشت زهرا تهران است .
آنچه در ادامه مشاهده مي کنيد گزارش تصويري از مراحل ورود و تدفين جسد در بهشت زهرا تهران است.

بنز هاي الگانس جسد را به بهشت زهرا انتقال مي دهند . هرچند تمامي افرادي که فوت مي کنند شانس سوار شدن در اين خودرو گرانقيمت را ندارند .چون هزينه حمل جسد با اين نوع آمبولانسها گرانتر از آمبولانسهاي معموليست.

جسد پس از اينکه از آمبولانس خارج مي شود جهت شستشو به غسال خانه انتقال مي يابد.

محل تحويل برگه شستشوي متوفي

متوفي پس از شستشو و غسل براي کفن پيچ شدن به اين بخش انتقال داده مي شود.




حمل به سوي محل خاک سپاري

قبر هاي خانوادگي - اين نوع قبر ها قيمتي بالغ بر 40 الي 50 ميليون را دارد که از گران ترين قبور بهشت زهرا مي باشد.
بعد از اين دسته از قبرها ، نوع ديگري از قبر ها با قيمتي بالغ بر5 الي 6 ميليون تومان وجود دارد .قبور عادي ومعمولي نيز قيمتي حدود 100 الي 120 هزار تومان را دارند . با وجود اين قيمتها ، ظاهرا خريد و فروش قبر در بهشت زهرا از بازار بسيار خوبي برخوردار است .

قبرهاي عادي که معمولا توسط کارگران افغاني آماده مي شود.

کارگران در عرض چند دقيقه کار خا کسپاري را به پايان مي رسانند!

پايان اين راه و آغاز سفري تازه

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:46 توسط mahan |

نظرات یادت نره!

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:42 توسط mahan |

محکم تر بزن شاید عقدت خالی بشه!

نویسنده: احمد فرید ثمین

گزارش های رسیده از ایران حاکی است که وزارت کار ایران به تمام مغازه ها ،دکان ها ، شرکت ها و سرمایه داران این کشور دستور صادر نموده است که بعد ازین زنان افغان را کار نه دهند و اگر آنها درین مورد غفلت کنند روزانه  ۴۴ هزار تومان جریمه و اگر این قانونی شکنی را بیشتر از یک روز دوام دهند تا ۱۸۰ روز زندانی خواهند شد.  آقای حمید حاجی عبدالوهاب معاون وزارت کار ایران به خبرنگاران گفته است:” هر قانون شکن این دستور  در اولین مرتبه  پنج برابر حداقل دستمزد و در دومین مرتبه ده برابر حداقل دستمزد و در صورتی که از این موضوع خودداری کنند از از نود تا یکصد و هشتاد   روز زندانی خواهند شد.”  آقای عبدالوهاب می افزاید “به زنان افغان اجازه کار داده نشده است و اگر در منزلی زن افغان به کار گرفته شود حتما باید اجازه کار داشته باشد بدون شک به آنها اجازه کار هم داده نمی شود بنابر این، این کار غیر قانونی است.”
قابل یاد آوریست که این نخستین بار است که وزارات داخله و کار ایران در مورد غیر قانونی بودن کار زنان افغان علنا سخن می زند. اگرچه قبل ازین زنان افغان به مثل مردان افغان از حق کار در ایران محروم بوده اند لکن اکنون حکومت ایران به طور آشکارا می گوید که زنان افغان حق کار در ایران را نه دارند. درد آور است که این بار ایران دشمنی با زنان افغان را آغاز نموده است. آنها دیگر از عداوت و خصومت با مردان افغان خسته شده اند ، آنها دیگر از شکنجه مردان افغان لذت نه می برند ،آنها  دیگر از کیبل کاری پسران افغان مانده شده اند به همین ملحوظ آنها این بار  می خواهد که زنان افغان را آماج لطمات خویش قرار دهند.
جای بسی تاسف است که ایرانی ها با سماجت و وقاحت تمام  جمیع حقوق افغان ها را تحت سم ستوران خویش لگد  می کنند، مگر با آنهم داد  می زنند که آنها دوستان افغانستان اند. مهاجرین افغان را شکنجه می کنند، مگر بازهم می گویند که آنها دوستان افغانستان اند. زنان افغان را از حق کار باز می دارند، مگر با آن هم می گویند که آنها دوستان افغانستان اند. جوانان افغان را اجازه تحصیل نه می دهند، مگر با آن هم می گویند که آنها دوستان افغانستان اند. در افغانستان آتش تعصبات قومی و لسانی را مشتعل می کنند، مگر با آن هم می گویند که آنها دوستان افغانستان اند. برای نابودی کلتور و عنعنات ما کتب  مشحون از تعصبات قومی را نشر می کنند، مگر با آن هم آنها می گویند که آنها دوستان ما اند.
اشکبار تر از همه این است که حتی دولتمردان ما ایران را دوست خویش می پندارند، آنها به چشم های سرخویش مشاهده می کنند که ایران در امور داخلی ما مداخله می کند،  ایران مخالفین دولت را بسیج می کند،  ایران آتش تعصبات قومی را تحت عناوین گوناگون شعله ور نگه می دارد  و سرانجام ایران همه حقوق مهاجرین افغان را لگد مال می کند، مگر بازهم همه  این جنایات ایران به باد فراموشی سپرده می شود و ایران دوست افغانستان قلمداد می شود. 
اخوند صاحبان ایران این شعر نغز حافظ شیرازی را فراموش نموده اند:
ما درین در نه از پی حشمت و جاه آمده ایم
از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم
خونبار است که امروز فرزندان ابدالی و میرویس خان دشنام های پسران گرگین را می شنوند، رقتبار است که امروز فرزندان آنانیکه دیروز مشهد و تهران را فتح می کردند به غلامان دیروزی خویش “خشت ریزی” و “مزدوری” می کنند. کجاست احمد شاه بابا؟ کجاست میرویس خان؟ کجاست نازوانا ؟که شمله  افغان ها را از   نیزه چکمه داران گرگین نجات دهند و  از فرزندان خویش دفاع کنند. الحق بر حال ما گریه بکاراست افغانستان تباه و برباد شد لکن با آن هم بزرگان ما داد از حراست و صیانت از نام و نشان رادمردان افغان می زنند.
باید دولتمردان تهران که شب و روز لاف و گزاف می گویند  که راه قدس از تهران می گذرد و دولت خود را  نیز جمهوری اسلامی ایران می نامند،  بدانند  که افغان های نیز مسلمان اند و از دیدگاه اسلام همه مسلمانان برادر هم دیگر اند.  سعدی صاحب نیز درین مورد فرموده است:
بنی آدم از اعضای یک دیگر اند
که در آفرینش زیک جوهر اند
 پس  اگر آنها مسلمانان افغانستان  را به دیده  بسیار حقارت می بینند و حتی  مهاجرین افغان را منحیث  انسان نه می شناسند بلکه آنها را “پدر سوخته” می شمارند،   بر اساس کدام دلیل آنها از مسلمانان فلسطین و لبنان دفاع می کنند؟  و لاف و گزاف گذشتن راه قدس از تهران را می زنند؟ آیا آنها از مسلمانان لبنان و فلسطین به عنوان سپر انسانی استفاده نه می کنند؟؟ اگر پاسخ منفی است پس چرا آنها افغان ها را به حقارت مینگرند؟ آیا افغان ها مسلمان نیستند؟ ویا اینکه افغان ها انسان نیستند؟ 

منبع: قبلی

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:41 توسط mahan |

اسلام بدون مرز کجاست؟

نویسنده: احمد فرید ثمین
هنوز مجلس سه جانبه میان سران افغانستان، پاکستان وایران در تهران آغاز نه شده بود که وزارت داخله جمهوری اسلامی ایران اعلام نمود که بعد ازین افغان ها نه می توانند در ایران تحصیل کنند. این فرمان وزارت داخله ببخشید به اصطلاح آنها وزارت کشور به اندازه خشن بود که حتی افغان هایی که اسناد قانونی اقامت در ایران را نیزدارند نه می توانند در امتحان کانکور این کشور اشتراک کنند. این فرمان وزارت داخله بعد از آن صادر می شود که سه روز قبل از آن همین وزارت اعلام نمود که افغان ها نه می توانند در ایران رانندگی کنند و اگر در رانندگی دستگیر شوند موتر شان ضبط و آنها نخست جریمه و بعدا “رد مرز” خواهند شد. سه هفته قبل ازین، وزارت داخله ایران فرمان صادر نمود که زنان افغان نه می توانند به هیچ صورت در ایران کار کنند.
اینکه چرا ایران این فرمان ها را قبل از آغاز مجلس سه جانبه صادر نمود؟؟؟ شاید دلایل متعدد داشته باشد مگر به نظر مبصرین سیاسی که پالیسی ایران را از نزدیک ارزیابی می کنند، این فرمان ها بخاطر صادر شده تا برای مقامات افغان گوشزد شود که ایران در منطقه یک قدرت بوده و هرچه دلش بخواهد بدون خوف آن را انجام داده می تواند و ایران از هیچ کشور جهان خوف نه دارد. ایران می تواند آزادانه در امور داخلی افغانستان مداخله کند ، ایران می تواند بدون کدام خوف مسایل “پوهنتون ” و “دانشگاه ” را دامن بزند ، ایران می تواند به مخالفین مسلح ماین های ساخت ایران را اهدا کند، ایران می تواند کتاب های تعصبات قومی و لسانی را چاپ و در افغانستان آن را توزیع کند ، ایران می تواند در افغانستان روزنامه ها و تلویزویون ها داشته باشد و به میل خود در آن پلان های دولت ایران را بیان دارد وایران می تواند خلاف تمام قوانین بین المللی جمیع حقوق مهاجرین افغان را لگد مال کند مگر همه باید این جنایات را نا دیده گرفته و در مورد آن حرف نه زند.
بدیهی است که ایران به هدف و غایه خود نایل آمد و درین مجلس کوچکترین اشاره به مداخلات ایران در امور داخلی افغانستان و مشکلات افغان های مقیم در ایران صورت نه گرفت و به این ترتیب به دست درازی ها و فرمان های آخیر جمهوری اسلامی ایران مهر تایید گذاشته شد.
نگارنده از ایران گلایه نه دارد که چرا دست به این گونه اعمال شنیع می زند زیرا گلایه از دوست می شود نه از دشمن. ما از بزرگان خود ناله و شکوه داریم که چرا در برابر دست درازی های ایران خموش نشسته اند و چرا دست مداخله آنها را قطع نه می کنند و چرا در مورد مشکلات مهاجرین افغان در ایران هیچ نوع توجه نه می کنند؟؟ آخیر آنها برادران افغان ما هستند و باید از گزند “پاسداران ” جمهوری اسلامی ایران نجات داده شوند.
ایرانی ها ازیک طرف مهاجرین افغان را در داخل ایران به فجیع ترین شکل شکنجه می کنند و در داخل افغانستان تخم تعبیضات نژادی و قومی را بذر می کنند مگر از طرف دیگر داد می زنند که آنها دوستان افغانستان اند و همراهی ما زبان و کلتور مشترک دارند و در باز سازی افغانستان سهم فعال دارند. مگر مردم رنجیده افغانستان می گویند: ” ما را از خیر ایران توبه به ما ضرر نه رسانند و شر نه رساندن آنها بهترین ثبوت دوستی با افغانستان خواهد بود.”
چیزییکه عیان است نیاز به بیان نه دارد و آن این حقیقت است که ثبات در افغانستان به ضرر ایران تمام خواهد شد زیرا اگر در افغانستان صلح و سلم بر قرار شود فناوری هسته ای ایران محراق توجه امریکا قرار گرفته و شاید این کشور تحت حمله امریکا قرار گیرد. همین هفته گزارشات پلان حمله امریکا بر ایران در رسانه های بین المللی به نشر رسید. موضوع مهم دیگر که باید به آن توجه شود این است که ایران نه تنها دانشمندان و شاعران افغان چون سید جمال الدین افغانی، مولانا جلال الدین بلخی ، خواجه عبدالله انصاری ، بو علی سینا بلخی ، سلطان محمود غزنوی ، ظهیر الدین فریابی و..و… را از آن خود می پندارد بلکه افغانستان را نیز جز خاک امپراطوری فقید خود می داد و ایرانی ها نقشه های را ترسیم کرده اند که افغانستان قسمت از خاک آنها است. کتاب های تاریخ مکاتب و پوهنتون های ایران مصداق این ادعای ماست. اگر با ایرانی ها در زمینه بحث شود که سلطان محمود غزنوی از ولایت غزنی افغانستان است و هرگز به ایران تعلق نه دارد آنها در مقابل پاسخ خواهند گفت که در آن وقت غزنی جز امپراطوری ایران بود بنا او از ایران است نه از افغانستان و در مورد تعلق سید جمال الدین افغانی به ایران چنان بهانه تراشی خواهند کرد که سید جمال الدین در اسعد آباد ایران تولد شده است نه در اسعد آباد ولایت کنر افغانستان. ما نه می دانیم که علی الرغم همه این کار ها چگونه ایران خود را دوست افغانستان قلمداد می کند؟ و یا اینکه کوبیدن ، بستن،شکنجه نمودن ،ویران نمودن، منافقت و هزار ویک نیرنگ دیگر در قاموس آنها به مثابه دوستی است و اگر چنان باشند پس ایران دوست اصلی افغانستان است و باید در مورد دوستی اش با افغانستان تردید نه شود..
به هرصورت توجه جدی و بلادرنگ به این مسایل می تواند در استقرار صلح و اخوت و عدم خونریزی مزید در افغانستان عزیز مثمر واقع شود و وقت و زمان آن را ثابت خواهد کرد

weesa.net/?p=4058

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:39 توسط mahan |

اوضاع افغانی ها در ایران!

نویسنده : احمدفرید ثمین

هنوز گزارش های دستگیری دو خبرنگار امریکایی به جرم عبور غیر قانونی در کوریای شمالی نشر نه شده بود که سی تن از افغان های بی گناه در رابطه به انفجارشهر زهدان ایران دستگیر شده و برای اعدام خود دقیقه شماری می کنند، مگر تاکنون دولتمردان ما در مورد آنها  هیچ چیزی هم نه گفته اند و شاید بنا بر مصروفیت های کاری شان تاکنون این خبر را نیز نه شنیده باشند.

آوانیکه لورا لینگ و آنا لی خبرنگاران شبکه تلویزیونی “کرنت سان فرانسیسکو ” توسط سربازان کوریای شمالی دستگیر شدند بلادرنگ رییس جمهور بارک اوباما و خانم هیلری کلنتن وزیر خارجه امریکا در پرده های تلویزیون ظاهر شده و این عمل کوریای شمالی را به شدید ترین الفاظ محکوم  نمود ه و خواهان آزادی فوری آنها گردیدند. قابل یاد آوریست که هردوی این خبرنگار چینایی الاصل باشندگان امریکا می باشند.

بدیهی است که با مشاهده این دو واقعه هر انسان با ضمیر افسرده می شود که چرا دولتمردان ما در قبال ما احساس مسوولیت نه می کنند؟؟ آخر ما هم انسان هستیم، آخر ما هم به مثل دیگران دو چشم، دوپا و دو دست داریم و در بدن ما نیز همان خونی جریان دارد که در بدن دیگران جریان دارد، رنگ خون ما نیز سرخ است و کدام رنگ دیگر نه دارد. شاید خون ما بنا بر سوء تغذی و عدم موجودیت غذای کافی از ویتامین های ضروری برخورد دار نه باشد مگر بازهم دارای کرویات سفید و سرخ است. ما نیز به مثل دیگران  زمامداران خویش را طی انتخابات برگزیده ایم و برای حراست و صیانت تمامیت ارضی کشور و دفاع از حقوق افغان ها به آنها رای داده ایم. مگر متاسفانه بزرگان ما به مثل زمامداران کشور های دیگر با ما برخورد وطن دوستانه نه می کنند و ما را فراموش نموده اند.  ببینید دو خبرنگار امریکایی به جرم داخل شدن غیر قانونی به کوریای شمالی بندی می شوند و همه شبکه های تلویزیونی ، همه رادیو ها ، همه روزنامه ها و مجلات این  کشور توجه و التفات خود را به این مساله مبذول می دارند، رییس جمهور آن کشور از خواب شیرین خود بیدار می شود و کنفرانس مطبوعاتی را دایر می کند و خواهان آزادی فوری آنها می شود.

 لیکن امروزه هموطنان بی گناه ما  در اطراف و اکناف جهان لت و کوب می شوند، بی عزت می شوند، زندانی می شوند، خانه های ایشان به آتش کشیده می شوند، از بلند منزل ها پایین انداخته می شوند، سرمایه های آنها ضبط می شوند ، موتر های آنها به جرم رانندگی ضبط می شوند و اولاد آنها از تعلیم دور نگه داشته می شوند مگر با آن هم بزرگان ما در قبال همه این کار ها تجاهل عارفانه می نمایند.

سی تن از افغان های بی گناه که بخاطر پیدا نمودن یک لقمه نان حلال در زهدان ایران ، برای پسران شکست خورده گرگین، خشت ریزی ، گلکاری و نجاری می کردند چند روز قبل توسط پاسداران خدا ناترس جمهوری!! اسلامی!! ایران  بدون کدام ثبوت به جرم دست داشتن در انفجار آخیر در این  شهر دستگیر می شوند و همین الآن که “من” و”تو” این سطور را می خوانیم به فجیع ترین شکل شلاق کاری و شکنجه می شوند و برای اعدام خود دقیقه شماری می کنند. مگر صد بار افسوس و دریغا که بزرگان ما تاکنون درین مورد لب خویش را نه گشوده اند و حتی درین مورد خبر هم نیستند. این را می گویند خدمت به افغانستان و این را می گویند دموکراسی واقعی!!!

باید خاطر نشان شود که اگر دولتمردان ما، امروز اوضاع فلاکت بار افغان ها را به باد فراموشی می سپارند  و در مورد مشکلات افغان ها هیچ گونه واکنش نشان نه می دهند، افغان ها نیز آنها را در هر عرصه زندگی فراموش خواهند کرد و از ملت ما نیز توقع حمایت  نه داشته باشند. باید بزرگان ما بدانند که اگر آنها از حمایت ملت بر خورد دار باشند، آنها نه به قوای خارجی نیاز دارند و نه هم به اردوی ملی ، ملت خود به دست های خالی از آنها دفاع خواهد کرد و اگر حمایت ملت نه باشد، نه تجهیز اردوی ملی مثمر واقعی خواهد شد و نه هم آمدن لشکر های اضافی خارجی.

به هرصورت همین اکنون سی تن از  هموطنان بی گناه ما تحت شلاق و قمچین “پاسداران” ایرانی قرار دارند و باید قبل از فوت وقت مزید آنها را از پنجه شلاق داران ایرانی نجات دهیم. اگر در پیشرفت افغانستان قدم بر نه می داریم ،  حد اقل باید حس وطن دوستی را از دیگران بیآموزیم، که آنها چه گونه از هموطنان خویش دفاع می کنند وچه گونه  در تکاپوی نیل به  مصالح علیای کشور خویش هستند.

به امید افغانستان پیشرفته

منبع: www.weesa.net/?p=5211

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:35 توسط mahan |

دختر هزاره!

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:32 توسط mahan |

خدا هیچ موجودی را افغانی خلق نکند

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:30 توسط mahan |

دختر بهسودی عزیز!

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:25 توسط mahan |

اسلام مرز دارد یا ندارد تکلیف ما چیست؟

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:24 توسط mahan |

تراژدی همچنان ادامه دارد!

صبح روز پنجشنبه 10 اسد، بیش از ده تن مواد خوراکی و ارتزاقی کمک های بشردوستانه کشور زلاند جدید توسط دفترانکشافی آغاخان به بیجاشدگان بهسود که در ولایت بامیان به سرمی برند، توزیع شد. این کمک ها شامل آرد، روغن، نمک، لوبیا و بعضی دیگر اقلام غدایی بودند.

برای هرخانواده بیجاشده، 22 کیلو گرام آرد،3 کیلو گرام لوبیا، 2 کیلو روغن و مقداری نمک توزیع شد. هفته پیش نیز برای هرخانوار، دو کمپل توزیع شده بود.

کمک بشردوستانهء دفتر انکشافی آغاخان برای آوارگان بهسودی در بامیان

اما آیا این تمام آن چیزی است که این بیجاشدگان بدان نیاز دارند؟

منصوره دختر 12 ساله ای است که به همراه یک برادر کوچکترش بدون اطلاع از پدر و مادر خود، مدت پانزده روز است که همراه با بیجاشدگان دیگر، به بامیان آمده است و کوچکترین اطلاعی از پدر و مادرش، و سه برادر و دو خواهرش که در منطقه شان در قریه سیاه سنگ حصه اول بهسود مانده است، ندارد.

وقتی از وی در باره پدر و مادرش می پرسم، اشک در چشمانش حلقه زده می گوید: من هیچ اطلاعی از پدر و مادر و سایر اعضای خانواده ام ندارم. در منطقه جنگ بود و کوچی ها ده ها نفر را کشتند، مکتب مان را هم آتش زدند. نمی دانم چرا پدرم بدنبال من نیامده است و بعد هق هق گریه امانش نمی دهد.

آوارگان بهسود  در حال بی سرنوشتی در بامیان

بعد از چند دقیقه که آرامتر می شود، می پرسم که اینجا در این پانزده روز، چگونه به سر می برده است؟ می گوید: یک هفته اول را در پای کوتل حاجی گگ، در خانه یک نفر از باشندگان قریه پای کوتل بودم. بعد از یک هفته، او از ما خواست که خانه شان را ترک گوییم، خودش هم وضعیت مالی خوبی نداشت، اگر چه گوسفندانش را به چرا می بردم و بعضاً علف هم درو می کردم. بعد از یک هفته، به منطقه کالو آمدم و در یک منبر(مسجد) همراه با دو خانواده بیجاشده دیگر جایگزین شدیم. مردم منطقه مهربانی کردند و ما را فرش و کمپل بطورعاریه دادند. بعد هم که مهاجرین جدید آمدند، دیگر مسجد گنجایش نداشت و ما به بیرون رانده شدیم و فعلاً در خیمه ای که توسط ریاست عودت مهاجرین بامیان برایمان داده شد، زندگی می کنیم.

وی با تصویر کودکانه ای که از وضعیت روز دارد می گوید: تا زمانی که کوچی ها منطقه را بطورکامل ترک نکرده اند، به هیچ وجه برنخواهم گشت، چرا که مطمئنم که آنها مرا خواهند کشت. از او می پرسم که آیا گفتنی ای برای حامد کرزی رئیس جمهور دارد؟ می گوید: مگر حامد کرزی هم اوغو( افغان= پشتون) نیست؟

خانواده های آوارهء بهسودی در شهر بامیان

رضا ولد سلمان، کودک هفت ساله ای است که با وضعیت رقت باری که از سر و صورتش پیداست، در خیمه های ریاست عودت مهاجرین به سرمی برد. او تک و تنها (بدون حتی یک نفر از اعضای فامیلش) از بهسود همراه با دیگر مهاجرین آمده است. اما در اینجا بطور اتفاقی با پسرعموی پدرش که او نیز از منطقه متواری شده است، روبرو می شود و فعلاً با آنها زندگی می کند. رضا شاگرد صنف اول مکتب است و داستان را اینگونه نقل می کند: من گوسفندان را به چرا برده بودم و ناگهان صداهای مهیبی شنیدم، بعد مردم را دیدم که فرار می کردند. من هم با مردم همراه شدم و دیگر هیچ نفهمیدم. رضا با تأسف یاد می کند که کتاب هایم هم در جایم ماند.

محرم علی، پسرعموی پدر رضا می گوید: رضا شب ها قبل از خواب، گریه می کند و مادرش را صدا می کند و ما به سختی می توانیم آرامش کنیم.

به زنی برمی خورم که در کنار بوری آردی که نصیبش شده، ایستاده است. تقریباً چهل و پنج ساله به نظر می رسد. از او خواهش می کنم که با من مصاحبه کند. در جواب می گوید: «اووووو بیرار، گپ از مو ره خدا نمیشنوه، تو چیز پشت شی می گردی؟» خودش را رقیه بنت رمضان از قریه سیاه سنگ معرفی می کند. کودکی ده ساله هم در کنارش ایستاده که بعداً می فهمم دخترش است.

رقیه می گوید: دختر دیگرم گوسفندان را به چرا برده بود و در منطقه ماند، از او احوالی ندارم و بغضش می ترکد و می گوید: خدا این ظالمان را انصاف بدهد که چه به روزمان آوردند و سپس بد و بیراهی نثار تمامی رهبران هزاره می کند که هیچ فکری بحال آنان نمی کنند.

قاسم ولد محمد حسین ازقریه غولتجوحصه اول بهسود، 15 روز است که به همراه تمام اعضای فامیلش در دره کالوی بامیان به سرمی برد. قاسم می گوید: کوچی ها به قریه آنان حمله کرده و خانه ها را سوزاندند، چند نفری را کشتند و در این گیرودار بود که ما فرار کردیم. البته من دو فرزندم را گم کرده بودم که خوشبختانه فردای آن روز دو باره به ما ملحق شدند. آنها نیز فرار کرده بودند. قاسم دل پری از دولت کرزی دارد و از اینکه به دولت آقای کرزی رأی داده است سخت پشیمان است و می گوید: این دفعه در انتخابات به طالبان رأی خواهم داد اما به کرزی نه! وی مدعی است که متجاوزین کوچی ها نه، بلکه ملیشه های سازماندهی شده پاکستانی هستند که آزادانه سلاحهای نیمه سنگین را با خود حمل می کنند و دولت را متهم به همکاری با آنان می کند. وی مثالی آورده می گوید: اردوی ملی به عنوان نیروی حائل میان مردم منطقه و کوچی ها، در دهن یک دره مستقرشده بودند. شب هنگام، کوچی ها از همان دره عبور کردند و به مردم قریه حمله ور شدند. وی سپس ازمن می پرسد به نظرشما، اردوی ملی با آنان همکاری نکرده است؟

طالبان کوچی نقاب مسلح در منطقه اشغالی بهسود

 

وی همچنین از وضعیت بد مواشی شان یادآوی می کند و می گوید: گاو و گوسفندان ما هم مطمئنا تا بحال یا توسط کوچی ها به غارت برده شده اند و یا ازگرسنگی مرده اند. کشت و زراعت مان هم یا توسط کوچی ها آتش زده شده و یا خشک شده اند و به محصول نمی رسد. او دورنمای زمستان خود را بسیار ناامید کننده می بیند و می گوید: شاید برای زمستان مجبورشویم که راه کابل و یا پاکستان را پیش گیریم.

قاسم می گوید: من فکر می کنم که دولت مقصر اصلی این فاجعه است و باید خسارات کامل مردم را بپردازد. متجاوزین باید کیفر داده شوند و خلع سلاح آنان باید روی دست گرفته شود. 

این در حالی است که ده ها هزار نیروی خارجی قوای ائتلاف بین المللی به رهبری آمریکا در افغانستان مسؤلیت کمک به تأمین امنیت را دارند و طبق معلومات موثق، گروپ هایی از نیروهای متعلق به کشور فرانسه همراه با یک کندک از اردوی ملی افغانستان به منطقه بهسود اعزام شده بودند تا در تأمین امنیت منطقه سهم بگیرند.

هزاره ها دولت را محکوم به اعمال سیاست های مغرضانه در این راستا می کنند و سکوت تلویزیون دولتی افغانستان وعدم پخش گزارش های درگیری های بهسود را شاهد این مدعا می دانند.

گفته می شود که ده ها هزار نفر از ساکنین ولسوالی های حصه اول و حصه دوم بهسود و ولسوالی دایمیرداد ولایت میدان وردک بخاطرهجوم کوچی ها مجبور به ترک خانه های شان شده اند و بعضاً در وضعیت رقت باری در ولایات همجوار و کابل به سرمی برند.

قابل یاد آوری است که سال گذشته نیز مشکلات مشابهی در بهسود اتفاق افتاده بود که هزاره ها همواره خواهان حل موضوع از طریق حقوقی شده بودند که گویا روند مذاکرات، توفیق چندانی نداشته است.مهدی مهرآیین، خبرنگار آزاد، بامیان/ منبع: نما.

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:22 توسط mahan |

معزل ایرانی شدن افغانی ها

 

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:14 توسط mahan |

مایه ننگ است!

فشارهایی که در چند سال گذشته از سوی دولت ایران بر مهاجرین افغانی اعمال میشود و با طرحهای آمایشی که وزارت کشور ایران هرچند ماه یکبار روی افغانها اجرا میکنند، هزینههای هنگفتی را بر دوش بیش از دو میلیون مهاجر افغانی تحمیل مینماید.

---

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:10 توسط mahan |

برای چی؟

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 1:7 توسط mahan |

بازگشت افغانیان یک چالش

نماينده عالي سازمان ملل متحد در امور پناهندگان بر پايدار بودن طرح بازگشت مهاجران افغان تاکيد کرد و گفت : شماري از مهاجران به علت فشار اقتصادي ، براي يافتن کار مجبور به ترک کشورشان شده اند. آنتونيو گترس (Antonio Gutteres ) روز چهارشنبه در نشست بين المللي طرح بازگشت و استقرار مجدد مهاجران افغان در کابل افزود: اين نهاد و جامعه جهاني آگاه است که بايد طرح بازگشت مهاجران پايدار باشد. وي تاکيد کرد که در اين ارتباط بايد بهبود وضعيت اقتصادي ، ايجاد اشتغال و افزايش توليد نيز مد نظر قرار گيرد.

وي با اشاره به اينکه شمار افراد فقير به علت تغيير شرايط اقتصادي رو به افزايش است ، اضافه کرد: دولت افغانستان با چنين چالشي مواجه است و تنها با همکاري جامعه جهاني ، حکومت قادر به پاسخگويي به اين چالش است .

وي با اشاره به بازگشت پنج ميليون و 600 هزار تن از اتباع افغانستان از سال 2001 ميلادي تاکنون ، از ميزباني کشورهايي که سه دهه گذشته ، پذيراي افغان ها بوده اند، تشکر کرد. گترس يادآور شد که شرايط سياسي افغانستان نيز در حال تغيير است ، يافتن راه حلي براي بازگشت آبرومندانه و استقرار مجدد مهاجران يک ضرورت است .

اين مقام سازمان ملل متحد تاکيد کرد که در حال حاضر بيست درصد جمعيت افغانستان را مهاجران تشکيل مي دهند که شماري از آنان سال ها در خارج از کشور و در شهرها زندگي کرده اند و يا در ديگر کشورها متولد شده اند. وي بازگشت داوطلبانه مهاجران را خوشايند دانست و افزود: در مجموع تعداد افغان هايي که به کشورشان بازگشته اند، رو به افزايش است .

وي در عين حال تاکيد کرد عواملي چون امنيت، ظرفيت محدود ، مشکل کمبود و افزايش قيمت مواد غذايي ، نبود زمين ، سرپناه و اشتغال ، روند بازگشت را با کندي مواجه ساخته است . وي اظهار داشت : آمادگي براي پاسخگويي به همه اين چالش وجود ندارد و در اين ارتباط نياز به تعامل ، بسيح منابع مالي و امکانات موجود مي باشد تا مرحله بازگشت تقويت شود.

گترس در ادامه بازگشت و آواره شدن را مساله مهمي دانست و افزود: تلاش ها براي يافتن راهکار مشخص بايد مشترک و متمرکز باشد. وي بر بهبود شرايط زندگي براي مهاجرين تاکيد کرد و خواهان سرمايه گذاري در بخش هاي آب ، کشاورزي ،صحت و آموزش در شهرها و روستا شد.

وي يادآور شد: در مجموع 40 درصد افغان هايي که کشورشان را ترک کردند در شهرها ساکن شدند که اين رقم در ايران 98 درصد و در پاکستان 56 درصد است . نشست بين المللي طرح بازگشت و استقرار مجدد مهاجران افغان امروز با حضور هيات اعزامي ايران به سرپرستي عباس محتاج معاون وزير کشور در کابل گشايش يافت . در اين نشست نمايندگان بيش از 30 کشور و سازمان هاي بين المللي حضور دارند. در سه دهه جنگ داخلي افغانستان ، هشت ميليون نفر اين کشور را ترک کردند که در حال حاضر سه ميليون افغان در ايران و پاکستان زندگي مي کنند.

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 0:50 توسط mahan |

دنیا با ما افغانی هاست

عكس‌هاي مهران افشارنادري در باره وضعيت مهاجران افغان در ايران در كتاب «داستان‌هاي تازه» منتشر شد. كتاب «داستان‌هاي تازه» شامل عكس‌هاي 10 عكاس از سراسر جهان به همت بنياد جهاني عكس خبري world Press Photo منتشر شد.

اين 10 عكاس همگي از شركت‌كنندگان پيشين كارگاه بنياد جهاني عكاس هستند، كه در اين ميان نام يك عكاس مستند اجتماعي از ايران، مهران افشار نادري، نيز به چشم مي‌خورد.

"روي شانه‌هاي كوچك خوشبو" مجموعه عكس‌هاي افشار نادري است که درباره وضعيت مهاجران افغان در ايران، در اين كتاب به چاپ رسيده است.

بنياد عكس خبري بنيادي غيراتفاعي است كه علاوه بر برگزاري مسابقه‌ سالانه در زمينه عكاسي مطبوعاتي، كارگاه‌هايي را در ارتباط با عكاسي مستند در كشورهاي گوناگون برگزار مي‌كند.

اين كارگاه در سال‌هاي 85 و 86 در ايران برگزار شد و 12 نفر براي شركت در اين كارگاه انتخاب شدند.
كتاب «داستان‌هاي تازه» به زبان انگليسي و با 254 صفحه منتشر شده است.

افشار نادری در گفتگو با افغان پرس اظهار کرد: "سال گذشته، بنیاد ورلد پرس فوتو از تعداد شرکت کنندگان کارگاه های پیشین خود که در کشورهای گوناگون برگزار شده بود خواست تا طرحی برای انجام پروژه‌ای برای چاپ کتابی ارایه کنند که باید کلیه طرح بر پایه اهداف بنیاد هزاره می بود.

آقای افشار نادری، باور دارد، کار او متمایز از رسانه‌های جمعی کشور است و او از یک زاویه کاملا متفاوت و بی‌طرف به این موضوع نگرسته و می‌گوید تا هنوز کارهای که در رسانه‌های ایران نسبت به مهاجرین افغانی صورت گرفته براساس یک تبلیغات منفی علیه آنان بوده است:

"من با توجه به محدودیت های آموزشی که برای کودکان مهاجر وجود دارد و همینطور مشکلات دیگر اقامت این مهاجرین و نشان دادن وضعیت زندگی این گروه و تبعیضی که در زمینه مهاجرین در ایران وجود دارد تصمیم گرفتم طرحی در این زمینه بنویسم که در نهایت موافقت شد و امکان این فراهم شد تا در فضایی آزاد و بی طرفانه در ارتباط با مساثل مهاجرین افغانی عکاسی کنم بر خلاف تبلیغات منفی که از سوی رسانه های دولتی ایران درباره‌ای  مهاجرین افغانی می شود".

در ضمن، لازم به ذکر است که بنیاد ورلد پرس فوتو، یکی از معتبرترین مسابقات عکاسی را در دنیا برگزار می‌کند. این بنیاد هر سال مسابقه بین‌المللی در زمینه عکاسی خبری برگزار می‌کند و عکاسان زیادی از سراسر دنیا برای رقابت در این مسابقه، شرکت می‌کنند.

در رقابت امسال بنیاد جهانی عکس خبری، 59 عکاس توانستند جوایز اول تا سوم بخش‌های مختلف این مسابقه را به دست بیاورند.

عکس تیم هثرینگتون (Tim Hetherington) از سرباز آمریکایی در حال استراحت در سنگری در افغانستان، جایزه نخست این مسابقه را نصیب عکاس بریتانیایی مجله ونیتی‌فیر (Vanity Fair ) کرد.

از آژانس‌های عکس خبری معتبر جهانی، امسال Getty images پنج جایزه ورلد پرس فوتو را دریافت کرد؛ عکس جان مور آمریکایی از لحظات سوء ‌قصد به جان بی‌نظیر بوتو نخست‌وزیر پیشین پاکستان.

آسوشیتدپرس و فرانس‌پرس امسال هر کدام برنده دو جایزه شدند و آژانس رویترز در این رقابت جایزه‌ای نبرد.

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 0:44 توسط mahan |

اینجا در روستای " طارند بالا"، در آخرین خانه ی کاه گلی روستا شب از نیمه گذشته است. جیرجیرک ها سرود دسته جمعی می خوانند و باد به پنجره می کوبد.

 اينجا يكي از محله ‌هايي‌ است كه افغان‌هاي زيادي در آن زنده‌گي مي‌كنند. در هر کوچه  مي‌توان تعدادي از آنها را ديد. زنانی با چادرهاي سياه با زنبيلي از سبزي از مزرعه‌برمي‌گردند. دختراني با خال‌هاي زرد روي گونه، گوشه سياه چادر مادر را گرفته و انگار از همه مي‌ترسند. پسراني با چين‌هاي نازك بر پيشاني و لكه‌هايي بر گونه از کوره های آجرپزی باز می گردند.

     اما اين روزها آثار ترس بر چهره هر یک از آنها دیده می شود. چرا كه دولت جمهوري اسلامي، طرح جديدي را براي اخراج مهاجران بيگانه، آغاز كرده‌است. طرحي كه مسئولانش قول داده‌اند، به ياري خدا در مدت كوتاهي، تعداد زيادي از اين بيگانه‌ها را دستگير و از سرزمين اسلامي بيرون خواهند كرد.  سربازان گمنام امام زمان ( عج) نیز از هیچ خدمتی به اسلام و مسلمین دریغ نمی دارند به خصوص اگر لت و کوب کردن نوجوان 14 ساله ( در محله ای در نزدیکی فیروزکوه) باشد یا گرسنه نگه داشتن هزاران نفر برای چند روز ( در اردوگاه عسکر آباد – نزدیک ورامین) و یا  انداختن کارگر افغانی از ساختمان چند طبقه باشد. 

به خود که می نگرم. صمیمی ترین دوستانم ایرانی هستند و از اینکه آنها این سطور را میخوانند، شرم دارم. کسانی که با آنها پیوند قلبی دارم. کسانی که سالها با مهربانی با مهاجران برخورد کردند. و هربار شک می کنم که این اتفاقات در این  سرزمین اتفاق می افتد؟ باور نمی کنم. چرا اینجا که مردمانش به مهمان نوازی شهره اند. چرا و هزار چرای بی جواب دیگر؟ نمی دانم ولی ای کاش چنین نمی بود. کاش همه خواب می بود. حداقل کابوسی در خواب.

 زینب ( خواهرزاده کوچکم) که به یک مدرسه خودگران زیرزمینی می رود. از کم شدن هر روزه هم شاگردی هایش میگوید. آنها مجبورند درس را رها کنند و سرکار بروند. چون پدرانشان دستگیر  و از کشور خارج شده اند. آنها تنها 10 یا 11 سال دارند و به همراه مادرانشان به مزارع سبزی می روند.

در این روستا و در جاهایی دیگری اوضاع برای مهاجرین وخیم تر است. سالهاست که قوانین محلی سختی وضع شده. مثلا در صف نانوایی اول باید همه ی ایرانی ها نان بگیرند وسپس اگر نانی باقی ماند، نوبت افغانهاست. زینب می گوید گاهی برای گرفتن دو نان تا سه ساعت منتظر مانده ام.

 اوضاع برای مهاجرین قانونی نیز تعریفی ندارد . تعداد زیادی از آنها نیز به همراه دیگران در اردوگاهها به سر می برند. یکی از بزرگترین این اردوگاهها، مکانی نزدیک ورامین است که " عسکرآباد" نام دارد که این روزها حسابی مشهور شده است. هر روز تا 3 هزار نفر را از تهران و شهرهای حومه به آنجا می آورند. فضای اصلی اردوگاه از دو سالن زیرزمینی تشکیل شده. امکانات بهداشتی در حد صفر است. رطوبت و سردی همه را می آزارد.مشکل اصلی گرسنگی و تنگی جا است. هیچ غذایی به زندانیان داده نمی شود و تنها راه، آوردن غذا توسط خانواده هاست. یکی از دوستانم که دیروز از آنجا بازگشته ،می گوید:  به خاطر تنگی جا، مجبور بودیم تا سه روز بایستیم و حتی جای نشستن نبود. او می گفت در یک شب جوانی تب کرد و حال بدی داشت اما اجازه بیرون بردنش را ندادند و شب بعد جسدش را بیرون بردند. بین جمعیت پیرمرد 60 ساله را هم می توانی پیدا کنی و همینطور پسربچه 13 ساله را...

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 0:39 توسط mahan |

جنایت در اردوگاه سنگ سفید

در سال 1377 نیروی نظامی ایران 630 تن از افغان های زندانی در اردوگاه «سفید سنگ» را قتل عام کرد. زندانیان که همه به جرم افغان بودن برای زمان نامحدودی در آن اردوگاه نگهداری می شدند، آن سال به خاطر وضعیت بسیار وحشت ناک اردوگاه دست به احتجاج زدند. دولت ایران با فرستادن هلیکوپترهای نظامی، تمام زندانیان را به رگبار بست و پس از چندی بر روی گور دسته جمعی آنان یک سرک قیرریزی شده اعمار کرد. از میان زندانیان اما، جمعی نیز توانستند پنهان شوند و یا فرار کنند؛ از آن میان داوود عظیمی است که حالا در فلم «سفید سنگ» به عنوان یکی از بازیگران اصلی حضور دارد.
در فلم «سفید سنگ» داوود وهاب تهیه کننده، زبیر فرغند، کارگردان و همایون پاییز بازیگر نقش اول آن اند. تیم فلم ساز در شمال کابل اردوگاه «سفید سنگ» را بازسازی کرده اند و تمام حوادث فلم نیز در همان جا فلم برداری می شود. بودجه ی 300هزار دالری فلم از سوی یک موسسه ی امریکایی پرداخت شده است. جالب این جاست که محل فلم برداری این فلم فقط کمی با پایگاه هوایی بگرام فاصله دارد، جایی که نظامیان امریکایی زندانیان افغان را در آن جا نگهداری می کنند.
تلاش زیادی صورت گرفته است تا فلم «سفید سنگ» از هر نگاه بتواند تصویری باشد از آن واقعه ی مخوف سال 1377 که اتفاقا کسان زیادی از آن خبر ندارند. واقعه ای که گزارشگر روزنامه ی «اندیپندنت» آن را کاملا هالیوودی می خواند و در شماره ی 20 نوامبر آن روزنامه درباره ی آن فلم می نویسد: «داستان بزرگی که می شود از آن فلم بزرگی ساخت». تهیه کننده ی فلم به اندیپندنت گفته است: «ما تمام این اردوگاه، به شمول سیم های خاردار، دیوارهای سمنتی و تمام جزییات دیگر را بازسازی کردیم، حتا با مواد فاضله ی ساختگی کف اتاق ها را پوشاندیم». با وجود مخارجی که در طراحی صحنه، و تهیه امکاناتی همچون کمره ی 35 ملی متری، وسایل حرکتی فلم برداری و نورپردازی شده است، اما می شود از زبیر فرغند یک فلم خوش ساخت و قابل قبول انتظار داشت؟
زبیر فرغند با آن که از نام های نسبتا قدیمی در سینمای افغانستان به حساب می آید، مگر دستاوردهایش به اندازه ی سال هایی که در سینمای کشور فعالیت داشته است، نمی رسد. او قبلا چند فلم اکشن ارزان قیمت ساخته است که معلوم نیست تا چه حد او را آماده ی رهبری یک فلم بزرگ کرده است.
این فلم در کنار داستان قتل عام افغان ها (یا «افاغنه» آن طوری که دولت ایران می خواند) داستان دیگری را نیز خواهد گفت؛ داستانی را که شاید در فلم نبینیم، اما آن را با تماشای فلم درخواهیم یافت: داستان ناگفته و ناگفتنی رنج افغان های مقیم ایران. این فلم اولین گام بزرگی است برای بازگویی قصه های مهاجرت. آن چه در اردوگاه های ایران بر سر افغان ها می گذرد، بخشی از تراژدی بی پایانی است که میلیون ها انسان بی صدا نقش قربانیان ازلی آن را بازی می کنند. حکومت نژادپرست ایران با تبلیغ نفرت و دگرستیزی در میان مردم ایران، زندگی افغان ها را عملا به یک کابوس شبانه روزی تبدیل کرده است. این فلم بدون شک نمی تواند تصویر کاملی از 30 سال مهاجرت افغان ها در ایران باشد؛ اما کم ازکم فتح بابی می تواند باشد بر این موضوع، موضوعی که بدون شک بخشی از تاریخ معاصر ملت افغانستان به حساب خواهد آمد.
در ایران با آن که چهار میلیون افغان زندگی می کنند، و به نحوی افغان ها بخشی از واقعیت جامعه ی ایرانی است، اما بسیار کم اتفاق افتاده است که سینماگران ایرانی به زندگی آنان بپردازند. مشهورترین فلم در این باره، فلم تحسین شده ی «باران» از مجید مجیدی است که تلاشی است برای به پرده آوردن زندگی واقعی اشباح فلک زده ای بنام «افاغنه». اما این فلم و امثال آن، در برابر موج تبلیغات ضد افغانی تلویزیون ها و مطبوعات حکومتی ایران بسیار ناچیز است.
بسیاری از بازیگران فلم «سفید سنگ» افغان های مهاجری هستند که از ایران برگشته اند و به خوبی می توانند زبان فارسی را با لهجه ی ایرانی صحبت کنند. داوود عظیمی که نقش یک پولیس ایرانی را به عهده دارد، به گزارشگر اندیپندنت گفته است: «من احساس خوبی دارم از این که در یونیفورم پولیس ایران هستم. من همه ی این ها را زندگی کرده ام و حالا دوباره آن را به خاطر می آورم و به دنیا نشان خواهم داد که آنها همین فاجعه را بر سر ما آوردند». همایون پاییز قهرمان «سفید سنگ» در پایان فلم می میرد؛ با آن که قتل عام شش ساعته ی سفید سنگ مثل یک حادثه ی هیجان انگیز هالیوودی به نظر می رسد، اما در فلمی که بر اساس آن ساخته شده است، چگونه یک قربانی می تواند نقش قهرمان را بازی کند؟ در سفید سنگ هیچ کسی قهرمان نیست، همگی قربانی اند، قهرمان آن بالا در هلیکوپتر نشسته است.

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 0:37 توسط mahan |

پاسخ به مطالب وقیحانه یک روزنامه ایرانی

«سنگ سفید» و «تلهی سیاه» دو اردوگاهی در ایران هستند که ایرانیها دوست ندارند که درباره آنها صحبت شود چه رسد به اینکه در مورد آنها فیلم ساخته شود. روزنامهی تندور«جمهوری اسلامی» در ایران که از کیسه هاشمی رفسنجانی ارتزاق میکند طی چند سال اخیر و از زمانی که رژیم طالبان یعنی همانهایی که دیپلماتهای ایرانی را در مزار شریف به رگبار بستند، حملات وقیحانهای را نسبت به دولت و مردم افغانستان سازماندهی کرده است.

---

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 0:36 توسط mahan |

اسلامي‌ سازيِ جامعه يا نهادينه سازيِ منطقِ تبعيض؟

ماجرای جنجال‌برانگیزِ مصوّبه‌ی «قانون احوال شخصیه‌ی اهل تشیع» را باید ذیلِ طرحِ کلی دیگری درک و تحلیل کرد: پروژه‌ی اسلامی‌سازی نظام‌های معاصرِ سیاسی و حقوقی جوامع اسلامی، که عمدتاً به‌نحو انفعالی در پاسخ به چالش‌ها و معضلاتِ مدرن‌سازی این جوامع سربرکشیده است. تحلیل و نقد مسأله‌ی فوق را از رهیافت‌های متعددی می‌توان پیش برد؛ مانند رهیافت‌های فمینیستی، حقوق بشری و... با این‌حال در این نوشتار مختصر، تا حد امکان تلاش می‌کنم از طریق همدلی با مبانی دیدگاهِ طراحان و خالقانِ عصر جهاد به تأمل در باب ماهیتِ پنهانِ مصوبه‌ی مذکور بپردازم. و در نهایت بر مبناي تفکیک منطق توحید و منطق تبعیض (منطقِ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ)، مي‌توان گفت که ماجرای فوق بر منطق تبعیض مبتنی است و لذا بیش از آن‌که اسلامی‌سازی جامعه و نظام حقوقی باشد، نهادينه​​سازيِ منطقِ تبعيض در جامعة فاجعه‌زده‌ی هزاره خواهد بود.

اگر آن دستي را نبينيم که با مهرباني مي‌کُشد، نگرش ما به زندگي نادرست است.

ماجراي جنجال‌برانگيزِ مصوّبه‌ي «قانون احوال شخصيه‌ي اهل تشيع» را بايد ذيلِ طرحِ کلي ديگري درک و تحليل کرد: پروژه‌ي اسلامي‌سازيِ نظام‌هاي معاصرِ سياسي و حقوقيِ جوامع اسلامي، که عمدتاً به شکل انفعالي در پاسخ به چالش‌ها و معضلاتِ مدرن‌سازي اين جوامع سربرکشيده است. در اين مقاله، از چون‌وچرا در بابِ «متافيزيکِ فقه» و بنيان‌هاي نظري پروژه‌ي اسلامي‌سازي تام‌وتمامِ نظام‌هاي سياسي و حقوقي افغانستان صرف‌نظر مي‌کنم. گرچه نگرشِ اين قلم از اساس به رويکرد و مبانيِ مسأله‌ي جنجالي فوق چندان خوش‌بينانه نيست، اما، تدقيق نظري و اتخاذِ نگاهِ منفي و شکاکانه، پيامدِ منطقي و اجتناب‌ناپذيرِ تأمل در تاريخ معاصر افغانستان و ماهيتِ حرکت‌هاي ويرانگرِ عصر جهاد و جنگ‌هاي داخلي است. به‌هرحال، تحليل و نقد مسأله‌ي فوق را از رهيافت‌هاي متعددي مي‌توان پيش برد و مطرح کرد؛ مانند رهيافت‌هاي فلسفي (فلسفه حقوق)، فمينيستي، حقوق بشري، و ديگر نگرش‌هاي مدرن‌مآبانه. با اين‌حال در اين نوشتار مختصر، تا حد امکان تلاش مي‌کنم از طريق همدلي با مباني ديدگاهِ طراحان و خالقانِ عصر جهاد به تأمل در باب ماهيتِ پنهانِ مصوبه‌ي مذکور بپردازم و تا حدودي به درک حقيقتِ طرح کلي نزديک شوم. لذا اشارت مختصري به اين پروژه‌ي کلان ناگزير مي‌نمايد. استراتژيِ اسلامي‌سازيِ تمام‌عيار نظام‌هاي سياسي و حقوقي افغانستان در جدّي‌ترينِ حالت خود، در دوره‌ي خون‌بار و فاجعه‌بارِ «عصرِ جهاد» به اجرا درآمد، عصري که بيش از آن‌که بتواند جامعه‌اي با ارزش‌هاي ايده‌آل اسلامي برسازد، به «فروپاشي کاملِ» وضعيت اجتماعيِ از‌ـ‌قبل‌ـ‌آشفته و سراسر تبعيض و بي‌عدالتي افغانستان منجر گرديد و تمامِ فلاکت‌ها و فاجعه‌هاي تاريخي را تشديد و آشکار ساخت. يعني، با ناشي‌گري منجر به وضعيتِ حادّ و جبران‌ناپذيري گرديد که در آن ميليون‌ها انسانِ فقير، ستمديده و تحتِ تبعيض بدل به بي‌خانمان‌ترين، بي‌حرمت‌ترين و بي‌ارزش‌ترين انسان‌ها در ساختارِ ناعادلانه‌ي «نظام‌هاي سياسي‌ـ‌حقوقي دولت‌ـ‌ملت» گرديدند؛ وضعيتي که در آن، ميليون‌ها انسان به کشورهاي صاحبِ سرمايه قاچاق شدند تا در بدترين وضعيت‌ها و وحشيانه‌ترين شرايط به کار و بيگاري گرفته شوند؛ وضعيتي که در آن، کلِ «زمان» و «هستيِ» انسان‌هاي ستمديده براي تکثيرِ قدرت صاحبان سرمايه ـ‌و فسادگري و خون‌ريزي بيشتر آنان‌ـ دزديده و صرف گرديد، (زمان و هستي‌اي که دست‌کم بخشي از آن بايد براي تربيت الاهي نفس و عبادت خداوند صرف مي‌شد: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالإِنسَ إِلاَّ لِيعْبُدُونِ»/ الذاريات: 56)؛ هزارها انسانِ بي‌گناه کشته شدند؛ هزارها زن و دختر بي‌پناه هتکِ‌حرمت شدند؛ هزاران خشونت و فاجعه‌هاي انساني روي داد که آشکارترينِ آن‌ها تجاوز و قتل‌وغارت‌هاي سازمان‌يافته‌ي مجاهدين، همچون فاجعه افشار، است. اينک، «فاجعه» اتفاق افتاده است، و سهمگين‌ترين پيامدهاي خوفناک، مشکلات و معضلاتِ پيچيده‌ي اجتماعي، اقتصادي، خانوادگي، اخلاقي و غيره برجاي نهاده است که گريبانگيرِ ميليون‌ها ستمديده و قرباني به‌جامانده است. بنا بود جهاد اسلامي و پروژه‌ي اسلامي‌سازي نظام زندگي، نظام و ساختارِ سياسي‌ـ‌اجتماعي‌اي فراهم آورد که برآمد و خروجي اين سيستم، «انسانِ موحّد» و «عِبَادُ الرَّحْمَن» باشد. اما نتيجه کاملاً برعکس و مخوف از آب درآمد، انساني توليد شد که جز با جنايت و شرارت دمخور و ارضاء نمي‌شد؛ انساني که جز توليد و بازتوليدِ فاجعه، عملکردِ ديگري نداشته است، انساني که يا مستقيم يا غيرمستقيم فاجعه آفريده است، يا بر فاجعه‌ها سکوت کرده است، و با سکوت و چشم‌پوشي خويش مهرِ تأييدي بر آن نهاده است؛ و بالاخره، توده‌ي فراوانِ انسان‌هاي اضافي‌اي که در سراسرِ جهانْ آواره و اسيرِ فاجعه‌هاي قاچاقِ انسان و مهاجرت و برده‌ي سرمايه‌داري شدند. خروجي انسانيِ پروژه‌ي عصر جهاد (= مجاهدين)، همان انسانِ «فسادگرِ خون‌ريز»ي مي‌باشد که فرشتگان آن را با دو صفتِ «فسادگري و خون‌ريزي در زمين» توصيف مي‌کنند: «...قَالُواْ اَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يفْسِدُ فِيهَا وَيسْفِكُ الدِّمَاء...»(بقره: 30). جنگ‌هاي داخلي، که پيامدِ مستقيم و هولناکِ پروژه‌ي کلانِ مجاهدين و طراحانِ اسلامي‌سازي ساختارهاي سياسي افغانستان مي‌باشد، دقيقاً دستاورد و خصلتي جز «فساد» و «خون‌ريزي» در قطعه‌اي از زمينِ خدا به نام افغانستان نداشته است. فسادگري و خون‌ريزي مجاهدين در افشار و ديگر مناطق آن‌قدر عيان است که چه حاجت به بيان؛ حتي وضعيتِ منحطِّ موجود ـ‌که فسادهاي اخلاقي، اقتصادي، اداري و... در آن بيداد مي‌کند‌ـ‌، علاوه بر ريشه‌هاي تاريخي‌اش، ميراث و مازادِ فرهنگي و تاريخي سال‌هاي خانه‌خرابي عصر جهاد نيز هست، که در آن بنيان نظام خانواده و ساختارهاي انساني زندگي به‌طور وسيع و کامل دچارِ فروپاشي و تخريب گرديد. تهدابِ وضع آشفته و بي‌سامان کنوني دقيقاً همان ويرانه‌هايي است که مازادِ خدماتِ جنود الرحمنِ عصر جهاد است.

فرافکني ريشه‌هاي مشکلات و معضلاتِ فاجعه‌آميزِ عصر جهاد به عوامل و عللِ خارجي و بيروني راهِ‌حلِ راهبردي و ريشه‌اي براي عبور از بحران و فاجعه نيست. از آن‌جا که دين و تفکر ديني، حامي اصلي ستمديده‌گان و قربانيان است و اساسِ انساني و اجتماعي دين براي «انّما بعثت لأتمم مکارم الاخلاق» پي‌ريزي شده است، پس چطور شد که جرياناتِ اسلام‌خواهي معاصرِ افغانستان به «قرباني‌کردنِ مضاعفِ ستمديده‌گان» و تهي‌کردنِ فضاي زندگي از مکارم اخلاقي منجر گرديد؟ فوران فاجعه از درونِ منطق دين؟ اين پارادوکس چگونه قابل درک است؟ در اين امر شکي نيست که جريانات اسلام‌خواهي معاصر افغانستان با قرباني‌کردنِ مضاعف ستمديدگان و قربانيان، نسبتي مستقيم و بي‌واسطه دارد. لذا يکي از راه‌هايي که از طريق آن مي‌توان به درکِ اين پارادوکس نزديک شد، اين است که اين معضل را مي‌توان بر اساس منطقِ دروني آن درک و تحليل کرد. با توجه به منطق دروني مسأله، توجه به اين امر ضروري است که شرک، امري صرفاً «کمّي» نيست، بلکه عمدتاً امري «کيفي» است. يعني، ممکن است کسي متخصص فقه و معارف ديني و آيت‌الله هم باشد، اما مؤمن و موحد نباشد؛ اين فرض ممتنع نيست و هيچ استبعادِ منطقي و تاريخي ندارد.

در اين نوشتار کوتاه به‌طور مختصر از دو منطق نام مي‌برم که تا حدودي به فهم پارادوکسِ فاجعه‌ي اسلامي‌سازي و واقعيتِ اين طرح کمک مي‌رساند. اين دو منطق را بر اساس ادبياتِ قرآني، مي‌توان «منطقِ توحيد» و «منطقِ تبعيض» نام نهاد. با اين‌که تبيين و تحليل کامل و دقيقِ اين دو منطق در اين‌جا ميسّر نيست، اما سعي مي‌کنم توضيح مختصر و روشني از اين دو به دست دهم. اگر زندگي را به‌مثابه‌ي «استعاره‌ي سفر» بدانيم (زندگي سفر است)، از آن‌جا که هر سفري مبدأ، مقصد و مسيري دارد، در ساختارِ دينيِ زندگي، مبدأ و معاد خداي يگانه است (إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ/ بقره: 156) و نبوت به‌مثابه‌ي مسيرِ دينيِ طرح زندگي عمل مي‌کند و اساساً رسالتِ نبي، ترسيمِ مسير و طراحيِ منطقي است که انسان را مجهز مي‌کند تا بتواند به «توحيد ناب» نائل آيد. به‌عبارت ديگر، منطق توحيد، منطقي است که «توحيد ناب» را مبناي هر گونه ايمان، نيت، عمل، رفتار، گفتار و جهتِ اصلي هرگونه طرح و برنامه‌ي فردي و جمعي مي‌داند. خطاب اين منطق، خطابي کلي و مشمولِ تک تک مردم است، «يا اَيهَا النَّاس». همچنين، چارچوبِ منطق توحيد، چارچوبي کلي و جهان‌شمول مي‌باشد؛ و به‌هيچ وجه ذيلِ مقوله‌هاي قوميت، قبيله‌گرايي سنتي و ملي‌گرايي معاصر نمي‌گنجد؛ فراتر از ساختارهاي مکاني و زماني نظام‌هاي سياسي و حقوقي معاصرِ کشورهاي اسلامي است. به ديگر سخن، در نظام‌هاي سياسي و حقوقي معاصر (ساختارِ دولت‌ـ‌ملت)، سوژه‌ي حقوقي و سياسي‌اي که در اين نظام‌ها تعريف شده، بر اساسِ اسطوره‌ي خون و خاک و نژاد است، نه بر مبناي منطق کلي و جهان‌شمولِ توحيد. منطق توحيد، از سويي مستلزمِ فرآيندِ وفاداري همه‌جانبه به کليتِ منطق توحيد است؛ و از سوي ديگر، اين منطق اساساً راديکال است، کاملاً راديکال همچون وفاداري ابوذر به منطق توحيد در صدر اسلام. جديت‌بخشيدن و تيزکردنِ معيارهاي راديکالِ منطق توحيد، پرسشِ هول‌انگيزِ امکانِ نظام اسلامي در افق، رويه و چارچوبِ عصر حاضر را به‌نحوي ديگر مطرح مي‌سازد، پرسشي همه‌جانبه و ويرانگر که لزوماً پاسخ مثبت نمي‌يابد. اما آن‌چه که اين منطق را از درون تهديد مي‌کند، و وجهِ شرِ مسأله را بنياد مي‌گذارد، منطقِ تبعيض است: «منطقِ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ». منطق تبعيض، به همه‌جانبه‌بودن و «کليتِ منطق توحيد» وفادار نيست و با اهمال و اغماض‌گري و منافع‌گرايي همراه است که همواره درصددِ دورزدن و ميان‌برزدنِ صراط مستقيمِ عدالت و حقيقت است. قرآن از اين منطق با اين ويژگي ياد مي‌کند: «إِنَّ الَّذِينَ يكْفُرُونَ بِاللهِ وَرُسُلِهِ وَيرِيدُونَ اَن يفَرِّقُواْ بَينَ اللهِ وَرُسُلِهِ وَيقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ وَيرِيدُونَ اَن يتَّخِذُواْ بَينَ ذٰلِكَ سَبِيلاً» (النساء: 150). منطق تبعيض، کليت دين و وفاداري همه‌جانبه به منطق توحيد را ناديده مي‌گيرد و دين را جزءجزء و تکه‌پاره مي‌نگرد. يعني، بخشي را که بر اساس منافع و مصالح‌اش مي‌چرخد، مي‌پذيرد؛ اما آن بخشي را که با منافع‌اش سازگار نمي‌افتد، مي‌پوشاند و ناديده مي‌گيرد. و با ميان‌بر زدنِ «صراطِ مستقيم» در موقعيت‌هاي خطر و اضطرار، بي‌تفاوت و بي‌اعتنا از کنارِ کليتِ دين و دين‌داري مي‌گذرد. «... فإذا محصوا بالبلاء قلّ الديانون». هم انسان بي‌گناهي را مي‌کشند و هم مدعي دفاع از دين مي‌شوند. هم قتل و غارت مي‌کنند و هم نامِ مجاهد في‌سبيل‌الله بر خويش مي‌نهند. يا از سويي پيرمرد و کارگر بي‌گناهي را از ساختمان چندطبقه پايين پرت مي‌کنند، لگدش مي‌زنند، در سفيدسنگ‌ها مي‌کشندش، و از ديگرسو، براي سلامتي و خوشي امام زمان و طلب توفيق و موفقيتِ بيشتري در لگدمالي‌کردنِ ديگر انسان‌ها در جمکران دعا مي‌خوانند! و حلقه‌ي منطقِ تبعيض که عقده و ننگِ غريزي دين و بيرق‌سازي و قانون‌سازي و... در اعماق دل دارند، به ميمنتِ اين گونه عملياتِ «فتح قريب» به لانه‌هاي عيش‌وعشرت‌شان مي‌خزند و سکوتِ ساکت خويش را مي‌رقصند. در گسترش دامنه‌ي فاجعه‌ها که عملاً «امکانِ زندگي» را تهديد و نفي مي‌کند، اهاليِ منطق تبعيض، اين فجايع فجيع را به‌عنوان آسيبي به دين و ساختار ديني زندگاني ارزيابي نمي‌کنند و هيچ اعتراضي را اظهار نمي‌فرمايند. چون شامه‌ي اقتصادِ حيات مرده‌وارشان روشن مي‌شود و مي‌بينند که هرگونه اعتراض ضرب‌آهنگِ موسيقيِ منافعِ مقدس‌شان را به خطر مي‌اندازد؛ لذا با بي‌ننگيِ تمام همچون مارمولکي به معبدِ سکوتِ شرم‌آور خويش مي‌خزند و پيکرِ ناسوتي‌شان را به سونا و جکوزيِ بي‌خيالي و بي‌ننگي مي‌سپارند تا بر سواحلِ گرم‌ونرمِ لاهوت لم بدهند و چرس بکشند و چکري استعلايي بزنند. در سرابِ خيابان‌هاي خاليِ وجدان‌شان عينکِ دوديِ فتيشيستي را به چشمِ بصيرت‌شان مي‌نهند، انگار نه انگار که فاجعه‌اي روي داده؛ و انگار نه انگار که آبرويِ مؤمن (چه زن، چه مرد) عظيم‌تر از کعبه است و دفاع از آن واجب.

+ نوشته شده در جمعه پنجم تیر 1388ساعت 20:58 توسط mahan |

متن نامه بزرگان مردم هزاره به حامد کرزی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان

  

 

جلالتمآب جناب حامد کرزی، رئیس جمهور محترم جمهوری اسلامی افغانستان
السلام علیکم و رحمت الله و برکاته!
چنانکه در جریان قرار دارید درین اواخر معضله ای بین ساکنین اصلی و کوچی ها در ولسوالی های بهسود ولایت میدان وردک به وجود آمده که تعداد زیادی از اهالی منطقه به اثر فشار کوچی های مسلح، از قریه جات شان آواره گردیده، بعضی به کابل و بعضی دیگر به مناطق همجوار پناه برده اند. اوضاع منطقه، بحرانی بوده و خطر آن احساس می شود که این معضله گسترش یافته و در نتیجه منجر به تقابل اقوام با هم برادر گردد که قطعا به صلاح امنیت کشور و اخوت اسلامی و وحدت ملی نمی باشد.
بناء ما امضا کنندگان این نامه، برای حل ریشه یی این قضیه و خروج از بحران کنونی موارد آتی را پیشنهد می نماییم:

1.     برای اعاده امنیت و مساعد شدن زمینهء بازگشت آوارگان و بررسی خسارات وارده، باید کوچیها از مناطقی که بزور تصرف کرده اند، برگردند.

2.     خسارات وارده جبران گردد.

3.     راجع به آن عده اشخاصی که به اساس معاملهء مشروع در منطقهء هزاره جات زمین خریداری نموده اند، کسی مانع از تصرف مالکانهء آنها نگردد.

4.     تمسک عده ای از برادران کوچی به امریهء رییس تنظیمیهء وقت محمد یعقوب خان که فاقد اعتبار شرعی و قانونی است، نمی تواند برای تعدی به ملکیت و حقوق شرعی و قانونی ساکنین اصلی دست آویز گردد.

5.     جهت جلوگیری از تکرار حوادث و وقایع تلخ با توجه به مادهء 14 قانون اساسی کشور در مورد بهبود زندگی دهقانان و اسکان کوچی ها تدابیری از سوی دولت اتخاذ گردد.

 

فهرست امضا کنندگان نامه پیشنهادی به حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان قرار ذیل است:

1.     حاجی محمد محقق نماینده مردم کابل در ولسی جرگه

2.     محمد اکبری نماینده مردم بامیان در ولسی جرگه

3.     قربانعلی عرفانی سناتور ولایت بامیان

4.     محمد یوسف واعظی وزیر مشاور ریاست جمهوری

5.     نادر علی مهدوی

6.     حاجی سلیمان یاری سناتور

1.     سید محمد هادی هادی معین وزارت شهدا و معلولین

2.     آیت الله تقدسی از علمای دینی

3.     آیت صالحی از علمای دینی

4.     عبد الرضا رضایی وکیل میدان در ولسی جرگه

5.     ابراهیم قاسمی وکیل کابل در ولسی جرگه

6.     محمد سرور جوادی وکیل بامیان در ولسی جرگه

7.     کبرا عالمشاهی وکیل غزنی ولسی جرگه

8.     شاگل رضایی وکیل غزنی ولسی جرگه

9.     فاطمه نظری وکیل کابل ولسی جرگه

10.                   نسرین پارسا سناتور ولایت کابل

11.                   نجیبه حسینی سناتور ولایت دایکندی

12.                   صفورا ایلخانی وکیل بامیان در ولسی جرگه

13.                   اسماعیل صفدری وکیل کابل در ولسی جرگه

14.                   استاد محمد نبی نوید از علما و متفذین بهسود

15.                   غلام حسین ناصری از علما و متنفذین بهسود

16.                   سید محمد عالم امینی از فرهنگیان و متنفذین بهسود

17.                   غفاری وکیل هلمند در ولسی جرگه

                  و تعداد دیگری از علما و شخصیت های متنفذ و فرهنگی مناطق مختلف هزاره جات

 

+ نوشته شده در جمعه پنجم تیر 1388ساعت 20:52 توسط mahan |

آیا تجزیه آخرین راه حل آرامش کشورمان است!

+ نوشته شده در جمعه پنجم تیر 1388ساعت 20:51 توسط mahan |

اوضاع بهسود!

+ نوشته شده در جمعه پنجم تیر 1388ساعت 20:48 توسط mahan |

فهرست اصلی

صفحه نخست
ایمیل مدیر
آرشيو مطالب

آرشیو مطالب

تیر 1388
خرداد 1388

پیوندها

فال حافظ! نیت کن!
انجمن گفتگو لیمونات
عکس بازیگران و مدل
نرم افزار
سایت تخصصی موبایل

:: قالب وبلاگ ::

لوگودون

امکانات